درد و دل |
||
سلام، شاید یکی از برترین نام های خدا سلام باشد که منشأ سلامتی و گرمترین واژه های عالم است. یعنی دوستی. سلام میزبان خوبی است که بدنبالش هزاران حرف زیبا در قالب کلام می آید. می گن آدم ها رو در سختی ها و رنج ها آفریدند. دوستی ها شاید بیان، کلام، مفهوم یا پدیده ای باشد برای زیبا شدن زشتی ها، برای قابل تحمل شدن سختی ها. آخه آدم با دوست به همه جا می رسه. با دوست می تونه تا عرش اعلا بره با دوست آدم دیگه تنها نیست. با دوست آدم از فرشته ها هم بالاتر می ره و دنیا بدون دوست چه زشته، چه غریبه، خب حتماً منظورم رو خوب می فهمین هرکس لایق دوست داشتن نیست، چه برسه به اینکه باهاش دوست شد. پس دوستی مفهومیه بالاتر از دوست داشتن. خوب زیادتر از برنامه و بودجه ام حرف نوشتم. یه کوچولو از خودمون می گم. اسم من مهتاب و این مطالب و عکس های زیبایی هم که می بینید دوست عزیزم فائزه نوشته. امیدوارم که خوشتون بیاد. اگر بد نوشتم و ادبی نشد و... به خوبی خودتون ببخشین |
||
دوستان عاشق تنها |
|
|
فالنامه حضرت حافظ |
|
FreeCod Fall Hafez |
آمار وب |
|
كاربران آنلاين:
تعداد بازديدها: RSS |
طراح قالب: |
 قالبهای بهاربيست |
موزیک و سایر امکانات |
|
|
|
|
||
|
||
|
[+] نوشته شده توسط فائزه&مهتاب در 13:19 | | | ||
|
|
||
 |
||
|
[+] نوشته شده توسط فائزه&مهتاب در 16:35 | | | ||
|
|
||
|
||
|
[+] نوشته شده توسط فائزه&مهتاب در 16:17 | | | ||
|
|
||
|
||
|
[+] نوشته شده توسط فائزه&مهتاب در 16:15 | | | ||
|
|
||
|
||
|
[+] نوشته شده توسط فائزه&مهتاب در 16:14 | | | ||
|
|
||
|
زندگی هزاران رنگ دارد.... سالهاست سرپوش قلب را نهاده ام و در سوزش عشق حرفی نزدم ولی قلبم سوگند خود را با من شکسته و رازم را باچشمان گریانم در میان گذاشته حالا سوزش قلبم به چشمانم رسیده و دستانم در سوگ اشکها به لرزه در آمده و قلبم در حال دگرگونی است ولی بازهم تحمل می کنم تا ببینم سرنوشت چه می خواهد. امیدوارم سرنوشت آرزوی خوبی برایم داشته باشد. افسوس... هميشه با بدست آوردن اون كسي كه دوستش دارينمي توني صاحبش بشي ، گاهي وقتا لازم هست كه ازش بگذري تا بتوني صاحبش بشي ، همه ما با اراده به دنيا مي آييم با حيرت زندگي ميكنيم و با حسرت ميميريم اين است مفهوم زندگي كردن ، پس هرگز به خاطر غمهايت گريه مكن و مگذار اين زمين پست شنونده آواي غمگين دلت باشد افسوس... آن زمان كه بايد دوست بداريم كوتاهي ميكنيم آن زمان كه دوستمان دارند لجبازي ميكنيم و بعد...براي آنچه از دست رفته آه مي كشيم
|
||
|
[+] نوشته شده توسط فائزه&مهتاب در 11:35 | | | ||
|
|
||
|
سلام بچه ها من اومدم
مرسی که واسم نظرای ناناز گذاشتین منتظر آپ من باشین
|
||
|
[+] نوشته شده توسط فائزه&مهتاب در 22:29 | | | ||
|
|
||
|
سلام دوستای گلم
یکی از دوستای خوبم که وبلاگم داره به نام آقا سلام فوق لیسانس قبول شده اونم چی؟ حسابداری بهش تبریک میگم آقا سلام مبارک باشه
|
||
|
[+] نوشته شده توسط فائزه&مهتاب در 16:12 | | | ||
|
|
||
پنجره اي رو به اميد در بیمارستانی، دو بیمار در یک اتاق بستری بودند، یکی از بیماران اجازه داشت که هر روز بعد از ظهر یک ساعت روی تختش که کنار تنها پنجره اتاق بود، بنشیند ولی بیمار دیگر به سبب بيماريي كه داشت امكان اينكه حركتي داشته باشد نبود بطوريكه مجبور بود همیشه پشت به هم اتاقیش روی تخت بخوابد، آنها ساعتها با هم صحبت می کردند ، از همسر، خانواده ، خانه، سربازی یا تعطیلاتشان با هم حرف می زدند و هر روز بعد از ظهر بیماری که تختش کنار پنجره بود ، می نشست و تمام چیزهائی که بیرون از پنجره می دید برای هم اتاقیش بدينصورت توصیف می کرد : مرغابی ها و قوها در دریاچه شنا می کردند و کودکان با قایقهای تفریحیشان در آب سرگرم بوده اند. درختان کهن به منظره بیرون زیبائی خاصی بخشیده بود و تصویری زیبا از شهر در افق دور دست دیده می شد .همان طور که مرد کنار پنجره این جزئیات را توصیف می کرد، هم اتاقیش چشمانش را می بست و این مناظر را در ذهن خود مجسم می کرد و روحی تازه می گرفت. روزها و هفته ها سپری شد تا اینکه روزی مرد کنار پنجره از دنیا رفت و مستخدمان بیمارستان جسد او را از اتاق بیرون بردند. مرد دیگر که بسیار ناراحت بود تقاضا کرد که تختش را به کنار پنجره منتقل کنند. پرستار این کار را با رضایت انجام داد مرد به آرامی و با درد بسیار خود را به سمت پنجره کشاند تا اولین نگاهش را به دنیای بیرون از پنجره بیندازد. به اين فكر مي كرد كه بالاخره می توانست آن منظره زیبا را با چشمان خودش ببیند ولی در کمال تعجب با یک دیوار بلند خشك و بي روح مواجه شد. که هم اتاقیش همیشه مناظر دل انگیزی را از پشت پنجره برای او توصیف می کرده است ولي الان نشاني از آن مناظر نيست !؟ چون آن مرد کاملاً نابینا بود ! بينايي دل از چشم بينا برنمي خيزدهميشه و همه وقت اميد واري را به ديگران هديه كن !
دوستان این متن رو تا آخرش بخونین بعد نظر بدین ممنونم
|
||
|
[+] نوشته شده توسط فائزه&مهتاب در 16:29 | | | ||
|
|
||
|
سلام به دوستای خوبم
از این به بعد وبلاگ رو زود به زود آپ میکنم شرمنده این مدت گرفتاری داشتیم نشد زودتر بیاییم مواظب خودتون باشین بای
|
||
|
[+] نوشته شده توسط فائزه&مهتاب در 19:50 | | | ||
|
|
||
|
شب میلاد تو ای یار مرا
شب غمگینی بود خانه با یاد تو از گل لبریز همه جا پرتو لرزنده ی شمع دوستانت همه شاد٬ عاشقانت همه جمع لیک در جمع عزیزان تو نبودی افسوس همه با یاد تو در طیب و سرور خانه در گل مستور٬ همه جا لعمه نور یاد شیرین تو در موج نشاط عکس زیبای تو در جام بلور لیک در جمع عزیزان تو نبودی افسوس همه با یاد تو خندان بودند و من خانه به طوفان داده در میان همه گریان بودم شمع همراه دل من می سوخت و کسی آگه از این راز نبود چه کنم بی تو در شادی ها بر دلم باز نبود شمع هم گریان بود لیک ای معنی عشق! اشک دلداده کجا٬ گریه ی شمع کجا من کجا با دل تنگ٬ شادی جمع کجا چه شب تلخی بود٬ شب تنهایی من من که در بستر غم ها بودم تو ندانی که چه تنها بودم کاش می دانستی شب میلاد عزیزت ای یار من به اندازه ی چشم همه مردم شهر گریه کردم در خویش شب میلاد تو من بودم و اشک من که از اشک غریبانه چو دریا بودم آه٬ ای معنی عشق! تو ندانی که چه تنها بودم
|
||
|
[+] نوشته شده توسط فائزه&مهتاب در 14:40 | | | ||
|
|
||
|
كاش مي شد آرزوها را شمرد
|
||
|
[+] نوشته شده توسط فائزه&مهتاب در 2:47 | | | ||
|
|
||
|
درمسیر راه من امروز کسی پیدا شد کسی که حرفی زد کسی که رازی داشت کسی که نامش را آهسته سرداد چشمش از هزار قصه خبر داد کسی که خواست قسمت کند با من درونش را به نظر کمی شاد می نمود و شاید غمهایش را زیر چهره اش می سوزاند نه عبوس بود و نه زیبا تنها یک لحظه از زندگی بود لحظه ای همچون یک اتفاق لحظه ای که می گذشت و اتفاقی که می افتاد نه خوشحال بودم از این حادثه نه اندوهگین از سرنوشتی که رقم می خورد مانده بودم میان راه که چه می شود آیا می خواستم رها شوم رها از همه چیز رها از همه کس راه درست را نمی دانستم و پشیمانی فردا را به یاد می آوردم چقدر سخت طی می شود این روزها روزهای تنهایی من روزهایی که در هیچ جمله و کتاب و خیالی نمی گنجد تنها من می دانم و بس و تو هرگز ، هرگز، هرگز می روی به ره خویش و من گم می شوم و باز هم روزهای سخت و طولانی گم شدن می خواهم خلاص شوم از این فکر آشفته می خواهم دوباره رازی دیگر را تجربه کنم و باز قصه تکراری همیشگی هر کس به سوی مقصد خویش تنها می مانم و زخم خورده و شکست باید بدانم که راز تمنای عشق چیست چیست این تکرار که من مدام می خواهمش من مدام می روم راهی را تا نیمه هایش به مقصد نمی رسم هرگز و باز راهی تا نیمه و برگشتی دوباره نمی دانم مقصدم چیست و نمی دانم راز این تکرار چیست راهی که من مدام تکرار می کنم این مسیر را شاید هزار بار رفته ام چه می شود مرا انتهای این قصه چیست قصه گم شدن من در بی راه های مسیری برای عشق معنی عشق را هم حتی نمی فهمم می خواهم این بار بایستم می خواهم ایستادن را برای اولین بار تجربه کنم شاید بشکنم شاید بخشکم اما برای همیشه می خواهم که بایستم
|
||
|
[+] نوشته شده توسط فائزه&مهتاب در 0:4 | | | ||
|
|
||
|
خودت را حقيقتا دوست بدار. اگر خود را دوست بداري،
ديگر خود را ارزان نميفروشي. اگر خود را حقيقتا دوست بداري ديگر آجري نخواهي شد تا ديگران با تو كاخ هوسهاي خود را بسازند. اگر خود را حقيقتا دوست بداري، ديگر عملهي خطا و خيانت و دروغ و زشتي نميشوي. اگر خود را حقيقتا دوست بداري، ديگر قطره نمی شوی تا تبخيرت كنند، اگر خود را حقيقتا دوست بداري، همه را دوست خواهي داشت.
فردا روز ديگري است
|
||
|
[+] نوشته شده توسط فائزه&مهتاب در 15:26 | | | ||
|
|
||
|
ایمان آور به خویشتن خویش
خویشتن خویش را بشناس بشناس چه چیز را می توانی و چه چیز را نمی توانی چرا که تنها تویی که می توانی زندگی ات را نشاط بخشی ایمان آور به کوشش و ژویش و کاوش برای دست یافتن به هدف هایت و کامگار خواهی شد ایمان آور به فعل دوست داشتن دوستانت را دوست بدار و خویشانت را خود را دوست بدار و زندگیت را ایمان آور به پایداری دوستی ها بدان که مردمان را عشق شایسته است و صداقت بایسته ایمان آور به رویاهایت که رویاهایت می توانند جان بگیرند
|
||
|
[+] نوشته شده توسط فائزه&مهتاب در 19:59 | | | ||
|
|
||
|
تقدیم به امید زندگانی ام، تقدیم به شکوه شب و شکوه مهتاب، تقدیم به اشکهای سوزان روی کوه گونه هایت ، تقدیم به خنده های دلنشینت و نگاه های پنهانت .تقدیم به تو ای خیال من ای آسمان قلبم و ای سرچشمه ی الهام من تقدیم به تو ای محبوب ترین قلبم .تقدیم به تو که یادت از فکر من ، عشقت در قلب من ، و نگاهت همیشه در ذهن من ماندگار و عطر مهربانیت همیشه در وجودم جاریست .میدانی که طاقت دوری از تو را ندارم ولی جدایی با تو را دوست دارم .می دانی چرا؟ چون با اینکه جدایی از تو بسی برایم دشوار است ولی در عین حال دلپذیر هم هست ، زیرا به خاطر تو دلتنگی به سراغم می آید .پس بدان که دل تنگی ها هم بخاطر تو دوست دارم و تو از حال من خبر نداری .بنابراین :هر که می خواهد من و تو ما نشویم مرگش باد و خانه اش ویران .ای عشق من ، ای عزیزترینم :چه خوب شد که به دنیا آمدی و چه خوب شد که دنیای من شدی .پس :برای من بمان و بدان که هیچ چیز با ارزشتر از عشق نیست و بزرگترین ویژگی عشق بخشایش است .بنابراین :قلبم را که لبریز از عشق است به تو تقدیم می کنم و سوگند می خورم که تا ابد : عاشقانه دوستت بدارم
|
||
|
[+] نوشته شده توسط فائزه&مهتاب در 23:34 | | | ||
|
|
||
|
یكی از روزهای سال اول دبیرستان بود. من از مدرسه به خانه بر می گشتم كه یكی از بچه های كلاس را دیدم. اسمش تام بود و انگار همه ی كتابهایش را با خود به خانه می برد. با خودم گفتم: "كی این همه كتاب رو آخر هفته به خانه می بره. حتما ً این پسر خیلی بی حالی است!" من برای آخر هفته ام برنامه ریزی كرده بودم. (مسابقه فوتبال با بچه ها، مهمانی خانه یكی از همكلاسی ها) بنابراین شانه هایم را بالا انداختم و به راهم ادامه دادم. همینطور كه می رفتم، تعدادی از بچه ها رو دیدم كه به طرف او دویدند و او را به زمین انداختند. كتابهاش پخش شد و خودش هم روی خاكها افتاد. عینكش افتاد و من دیدم چند متر اونطرفتر، روی چمنها پرت شد. سرش را كه بالا آورد، در چشماش یه غم خیلی بزرگ دیدم. بی اختیار قلبم به طرفش كشیده شد و بطرفش دویدم. در حالیكه به دنبال عینكش می گشت، یه قطره درشت اشك در چشمهاش دیدم. همینطور كه عینكش را به دستش می دادم، گفتم: " این بچه ها یه مشت آشغالن!" او به من نگاهی كرد و گفت: " هی ، متشكرم!" و لبخند بزرگی صورتش را پوشاند. از آن لبخندهایی كه سرشار از سپاسگزاری قلبی بود. من كمكش كردم كه بلند شود و ازش پرسیدم كجا زندگی می كنه؟ معلوم شد كه او هم نزدیك خانه ما زندگی می كند. ازش پرسیدم پس چطور من تو را ندیده بودم؟ او گفت كه قبلا به یك مدرسه خصوصی می رفته و این برای من خیلی جالب بود. پیش از این با چنین كسی آشنا نشده بودم. ما تا خانه پیاده قدم زدیم و من بعضی از كتابهایش را برایش آوردم. او واقعا پسر جالبی از آب درآمد. من ازش پرسیدم آیا دوست دارد با من و دوستانم فوتبال بازی كند؟ و او جواب مثبت داد. ما تمام اخر هفته را با هم گذراندیم و هر چه بیشتر تام را می شناختم، بیشتر از او خوشم می آمد. دوستانم هم چنین احساسی داشتند. صبح دوشنبه رسید و من دوباره تام را با حجم انبوهی از كتابها دیدم. به او گفتم:" پسر تو واقعا بعد از مدت كوتاهی عضلات قوی پیدا می كنی،با این همه كتابی كه با خودت این طرف و آن طرف می بری!" تام خندید و نصف كتابها را در دستان من گذاشت. در چهار سال بعد، من و تام بهترین دوستان هم بودیم. وقتی به سال آخر دبیرستان رسیدیم، هر دو به فكر دانشكده افتادیم. تام تصمیم داشت به جورج تاون برود و من به دوك. من می دانستم كه همیشه دوستان خوبی باقی خواهیم ماند. مهم نیست كیلومترها فاصله بین ما باشد. او تصمیم داشت دكتر شود و من قصد داشتم به دنبال خرید و فروش لوازم فوتبال بروم. تام كسی بود كه قرار بود برای جشن فارغ التحصیلی صحبت كند. من خوشحال بودم كه مجبور نیستم در آن روز روبروی همه صحبت كنم. من تام را دیدم. او عالی به نظر می رسید و از جمله كسانی به شمار می آمد كه توانسته اند خود را در دوران دبیرستان پیدا كنند. حتی عینك زدنش هم به او می آمد. همه دخترها دوستش داشتند. پسر، گاهی من بهش حسودی می كردم! امروز یكی از اون روزها بود. من می دیدم كه برای سخنرانی اش كمی عصبی است. بنابراین دست محكمی به پشتش زدم و گفتم: " هی مرد بزرگ! تو عالی خواهی بود!" او با یكی از اون نگاه هایش به من نگاه كرد( همون نگاه سپاسگزار واقعی) و لبخند زد: " مرسی". گلویش را صاف كرد و صحبتش را اینطوری شروع كرد: " فارغ التحصیلی زمان سپاس از كسانی است كه به شما كمك كرده اند این سالهای سخت را بگذرانید. والدین شما، معلمانتان، خواهر برادرهایتان شاید یك مربی ورزش... اما مهمتر از همه، دوستانتان... من اینجا هستم تا به همه ی شما بگویم دوست كسی بودن، بهترین هدیه ای است كه شما می توانید به كسی بدهید. من می خواهم برای شما داستانی را تعریف كنم." من به دوستم با ناباوری نگاه می كردم، در حالیكه او داستان اولین روز آشناییمان را تعریف می كرد. به آرامی گفت كه در آن تعطیلات آخر هفته قصد داشته خودش را بكشد. او گفت كه چگونه كمد مدرسه اش را خالی كرده تا مادرش بعدا ً وسایل او را به خانه نیاورد. محسن نگاه سختی به من كرد و لبخند كوچكی بر لبانش ظاهر شد. او ادامه داد: "خوشبختانه، من نجات پیدا كردم. دوستم مرا از انجام این كار غیر قابل بحث، باز داشت." من به همهمه ای كه در بین جمعیت پراكنده شد گوش می دادم، در حالیكه این پسر خوش قیافه و مشهور مدرسه به ما درباره سست ترین لحظه های زندگیش توضیح می داد. پدر و مادرش را دیدم كه به من نگاه می كردند و لبخند می زدند. همان لبخند پر از سپاس. من تا آن لحظه عمق این لبخند را درك نكرده بودم... . . . هرگز تاثیر رفتارهای خود را دست كم نگیرید. با یك رفتار كوچك، شما می توانید زندگی یك نفر را دگرگون نمایید: برای بهتر شدن یا بدتر شدن. خداوند ما را در مسیر زندگی یكدیگر قرار می دهد تا به شكلهای گوناگون بر هم اثر بگذاریم. دنبال خدا، در وجود دیگران بگردیم. " دوستان، فرشته هایی هستند كه شما را بر روی پاهایتان بلند می كنند، زمانی كه بالهای شما به سختی به یاد می آورند چگونه پرواز كنند." هیچ آغاز و پایانی وجود ندارد... دیروز، به تاریخ پیوسته، فردا ، رازی است ناگشوده، اما امروز یك هدیه است...
|
||
|
[+] نوشته شده توسط فائزه&مهتاب در 9:11 | | | ||
|
|
||
|
سازندهترين كلمه گذشت است ... آن را تمرين كن.
پرمعنيترين كلمه ما است ... آن را به كار ببر. عميقترين كلمه عشق است ... به آن ارج بنه. بي رحمترين كلمه تنفر است ... از بين ببرش. سركشترين كلمه حسد است ... با آن بازي نكن. خودخواهانهترين كلمه من است... از آن حذر كن. ناپايدارترين كلمه خشم است... آن را فرو ببر. بازدارنده ترين كلمه ترس است ... با آن مقابله كن. با نشاطترين كلمه کار است ... به آن بپرداز. پوچ ترين كلمه طمع است ... آن را بكش.
|
||
|
[+] نوشته شده توسط فائزه&مهتاب در 23:26 | | | ||
|
|
||
|
فقط کسي معني دل تنگي را درک مي کند که طعم وابستگي را چشيده باشد پس هيچوقت به کسي وابسته نشو که سر انجام آن وابستگي دلتنگيست
|
||
|
[+] نوشته شده توسط فائزه&مهتاب در 23:23 | | | ||
|
|
||
|
اگر باران بودم انقدر مي باريدم
تا غبار غم را از دلت پاک کنم اگر اشک بودم مثل باران بهاري به پايت مي گريستم اگر گل بودم شاخه اي از وجودم را تقديم وجود عزيزت ميکردم اگر عشق بودم اهنگ دوست داشتن را برايت مينواختم ولي افسوس که نه بارانم نه اشک نه گل و نه عشق اما هر چه هستم دوستت دارم
|
||
|
[+] نوشته شده توسط فائزه&مهتاب در 23:20 | | | ||